Diaz Madrid 2010

* 7 augustus Davenport – Orlando

2010-08-07T15:57:00.001-07:00

verslag volgt asap

* 31 juli Gainesville - Orlando

2010-07-31T13:21:00.000-07:00

Vandaag gaan we naar Orlando. We zijn er al vele keren geweest, altijd verbleven we in hotels, deze keer hebben we voor het eerst een week een villa gehuurd. En ik schrijf wel dat we naar Orlando gaan maar om precies te zijn heet de plaats Davenport, daar ligt in Westridge onze huis.

Gainesville – Davenport is maar 2 uur rijden en aangezien we pas vanaf 16.00 uur in de villa terecht kunnen nemen we nog een scenic route via de Atlantische kust naar Davenport.

Gainesville stad van de Gators en Gatorade

Eerst gaan we ‘s morgens ontbijten bij Cracker Barrel, vorig jaar is dat niet zo heel goed bevallen, maar we geven Crack nog een kans. Het is een hele leuke zaak, old country ingericht. Voordat je het restaurant binnen gaat moet je, slim bekeken, net als bij de casino's in Las Vegas waarbij je eerst door de gokhallen moet voordat je naar receptie/kamer kunt, eerst door de winkel heen. Een winkel met allerlei hebbedingetjes, maar ik weet me te beheersen. Buiten kun je een potje dammen, lekker in de schommelstoel zitten en als ze bevallen kun je er ook een kopen, de prijskaartjes hangen er aan.
Deze keer gaat het ook niet helemaal goed bij Cracker B, de hasbrowns komen pas, na te moeten vragen waar het blijft, als alles al bijna op is.

Als we klaar zijn gaan we over de SR20 op weg naar de kust, weer een mooie weg met weinig verkeer, we genieten van de omgeving, ook hier weer kerkjes te kust en te keur. Bij Palatka houden we een rookstop, en gaan hierna de rivier St. Johns over de US17 op. Volgend RandMcnally een scenic route en het klopt het is weer een mooie route, een weg die voert door bos, langs water en slaperige stadjes, met mooie huizen, maar ook woningen en stacaravans die bij ons allang gesloopt zouden zijn. Maar dit alles heeft (voor ons) wel z’n charme, ook verbazen we ons ook nog steeds over oude troep die rondom woningen in tuinen ligt en niet opgeruimd wordt. Auto’s op een krik, wielen eraf maar blijkbaar al jaren, want alles is verroest.

zomaar wat plaatjes van onderweg

de St. Johns River bij Palatka

Onderweg maken we nog een sanitaire- en tankstop, kijken naar zweefvliegtuigjes, fotograferen maar weer eens wat schoolbuses, en verderop kopen we bij een kraampje langs de weg een grote watermeloen en nog wat ander fruit. Vlak hierna komt de kruising met de SR40 die we opgaan richting Ormond Beach, hoe dichter bij de kust hoe drukker het wordt. Intussen hebben we wel weer eens trek in lekkere koffie en we halen cappuccino bij Starbucks. Aletta slaagt nog voor een bikini bij naastgelegen beachwear shop.

We rijden verder richting Daytona Beach als we plotseling zien (we zijn nog niet in Daytona Beach) dat we ook hier met de auto het strand op kunnen. We betalen $5 toegang en rijden een stukje op het strand en parkeren dan de auto. Prospero en de kinderen kleden zich om en duiken het water in, heerlijk vinden ze het. Ik vermaak me bij de auto, het is net als op een boulevard waar men flaneert om gezien te worden, dat is hier met de auto’s. Heel langzaam rijden stoere mannen met dito auto’s heen en weer. Heel vermakelijk.

Hierna rijden we door Daytona, waar we verder niets bekijken, we hebben namelijk niets met autoraces, naar Davenport naar onze villa.

Daar aangekomen staat de garagedeur open en staat er een auto op het pad. “Nee hè, we zitten toch niet verkeerd hè?”, was de eerste gedachte, misschien hadden we op het allerlaatste moment toch een ander huis gekregen? Na aanbellen bleek dat de schoonmakers, een man en vrouw nog bezig waren, terwijl in onze papieren stond dat we vanaf 16.00 uur terecht konden, het was inmiddels 17.30 uur. Het bleek dat de schoonmakers eerder die dag niet terecht konden omdat de vorige huurders de airco uitgezet hadden en het zo ontzettend heet was om schoon te maken. Dat was ook wel weer te begrijpen. We besloten eerst maar wat te gaan eten. Toen we om 19.00 uur terugkwamen waren ze bijna klaar, alleen de keukenvloer werd nog even gedweild, we konden gelukkig wel gelijk naar binnen.

Wat een plaatje dit huis, we waren blij verrast, hier gaan we het de komende week wel uithouden. In het volgende verslag meer over het huis.

* 30 juli Tallahassee - Gainesville

2010-07-30T01:37:00.000-07:00

De kinderen zagen gisteren een Golden Corral en willen daar graag ontbijten dus sturen wij de auto die kant op. Daar aangekomen ziet er op het parkeerterrein vrij leeg uit, maar goed het is geen Orlando denken we nog, dichterbij gekomen lezen we echter op de deur dat ze alleen in het weekend voor ontbijt geopend zijn. Dat feestje gaat dus niet door, IHOP zit dichtbij dan gaan we daar ontbijten.

Na het ontbijt gaan Leandro en Aletta nog even zwemmen bij het hotel en Prospero en ik pakken de spullen weer in en we checken uit.

Er moet natuurlijk, de kinderen vinden het niet zo natuurlijk ;), ook nog een museumpje meegepakt worden deze vakantie. We gaan het Museum of Florida History bezoeken, een museum dat de geschiedenis van Florida laat zien, beginnend zo’n 12.000 jaar geleden. De toegang is gratis, een donatie wordt wel op op prijs gesteld. Door een van de vrijwilligers krijgen we bij binnenkomst een uitgebreide verhandeling over wat er in het museum te zien is We hoeven eigenlijk al niet meer naar binnen :)
Best leuk dit museum voor zo even tussendoor, na 1.5 uur hebben we het gezien en halen we bij de giftshop een token voor de parkeergarage, ook al weer gratis, en stoppen wat geld in de donatiepot.

Hierna stellen we de GPS in op het vliegveld van Tallahassee om Dollar-rent-a-car op te zoeken. We krijgen gelijk te horen dat we zonder probleem een andere auto meekunnen krijgen, ik hoop nog op een upgrade, kom met allerlei argumenten, kostbare tijd verloren, inconvenience enzo, maar het mag allemaal niet baten, ze hebben dezelfde auto staan, het enige verschil is de kleur, deze is zilver. Die krijgen we mee, wel moeten we ‘m eerst nog even aftanken. Pfff … wat een gedoe allemaal, zonde van de tijd.

We rijden verder naar Wakulla Springs, zo’n halfuurtje rijden, de omgeving is trouwens weer erg mooi, groen en heuvelachtig net als Tallahassee, ligt ook in zo’n groene omgeving.
Wakulla Springs is een van de grootste zoetwaterbronnen ter wereld en pompt zo’n 2,6 miljoen liter water per minuut omhoog. We maken er een boottochtje van zo’n 3 kwartier, we varen door de “jungle” van Florida. Echt schitterend, we zien alligators, allerlei vogels en schildpadden. Diverse films zijn hier opgenomen, o.a. Tarzan. Het is wel ontzettend warm, het water gutst van onze ruggen en als we terugkomen bij het beginpunt kunnen we nog maar aan een ding denken: zwemkleding aan en een duik nemen

We kleden ons om en gaan naar het strandje, en gaan het water in, het is heerlijk fris en ontzettend helder, hier knappen we weer lekker van op. Wel gek al die mensen hier in het water terwijl even verderop in hetzelfde water, en er zit geen hek, zwemmen de alligators!!!
Prospero en vooral Leandro krijgen geen genoeg van het beklimmen van een toren waar je vanaf kunt springen.
Echt een aanrader dit park voor wie nog eens in de buurt is.

Rond een uur of vijf pakken we onze spullen en gaan op weg, we besluiten naar Gainesville te rijden om daar ‘s avonds te overnachten, zodat we al enigszins in de buurt van Orlando zijn, waar we de volgende dag verwacht worden. Tis nog een aardig ritje, zo’n 190 miles, we eten onderweg in Madison bij de Denny’s en komen rond een uur of halftien bij het Best Western hotel aan dat ons eerder deze week zo goed bevallen was. Nu wordt de coupon niet geaccepteerd, ze hebben geen kamers meer voor die prijs, alleen nog een suite, met alles er op en eraan. Daar zijn we niet in geïnteresseerd, we willen alleen een bed, we gaan toch weer vroeg weg morgen. We besluiten verder te kijken, het is inmiddels pikdonker geworden, bij de Comfort Inn wordt wel de coupon geaccepteerd. We maken de kinderen wakker, die waren al in dromenland, en nemen onze intrek.

Al snel zijn we allemaal onder zeil, op de een of andere manier is reizen toch vermoeiend.

* 29 juli Panama City – Tallahassee

2010-07-29T09:24:00.000-07:00

Vanmorgen beginnen we de dag met een broodje bij Panera en een telefoontje via Skype naar broerlief en zijn gezin die druk bezig zijn met hun verhuizing.

Als we terug zijn op de kamer pakken we onze spullen, checken uit en gaan weer op pad. Had nog de tip ontvangen dat er een lekkere ijssalon zou zijn, Kilwin’s en ook al was het nog vroeg, dit lieten we ons geen twee keer zeggen, daar aangekomen was de zaak nog gesloten. Dus een lekker ijsje zat er niet in, dat onthouden we dan maar. We hebben het goedgemaakt met een lekkere cappuccino en de kinderen een frappuccino bij Starbucks.

Deze week hebben we geen vaste planning, het enige wat vast staat is dat we 31 juli in Orlando moeten zijn omdat dan onze villaweek begint. De kaart bestuderend hebben we bedacht om de scenic route langs de kust te volgen richting Tallahassee en dan ‘s avonds daar in de buurt ergens te overnachten.

We verlaten het drukke, toeristische Panama City Beach en via Panama City rijden we de US98 op. Boven ons komen er vier straaljagers aan en landen vlak naast de weg waar wij rijden, gaaf gezicht, we zien op de kaart dat we de US98 langs de Airforce Base Tyndall loopt. (foto niet zo goed door weerspiegeling van het autoraam)

In Apalachicola, een vissersstadje gesticht in 1823 als douanepost aan de rivier, kijken we wat rond en maken een paar foto’s. Dit plaatsje beleefde zijn hoogtijdagen in de eerste 100 jaar van zijn bestaan, eerst ging er veel geld om in de katoenhandel, later maakten sponsduikers en houtbaronnen hier fortuin.

Het is een mooie route zo langs de kust, met recht een scenic one. We zien zelfs een bord dat er beren kunnen zijn, en dat aan de kust in Florida wie verwacht dat nu? Bij Juniper Springs waar we eerder deze week waren werd men ook al gewaarschuwd en waren alle prullenbakken bearproof. Zouden we ze dan nu misschien gaan zien? (sinds vorig nog steeds last van een beertrauma)

Beren zien we niet wel ander wildlife, vlak voor dat we de kust verlaten, bij het plaatjes Eastpoint, en de SR65 inslaan zegt Aletta dolfijnen te zien in het baaitje waar we langs rijden (gelukkig heeft ze haar bril op). We draaien om, parkeren de auto en worden we van heel dichtbij getrakteerd op een showtje van zo’n stuk of zes dolfijnen, ze zwemmen rondjes en gooien vissen omhoog. Echt geweldig, we genieten.

(zie filmpje en foto’s niet zo geweldig, maar om een indruk te krijgen)

De weg door het Apalachicola National Forest is ook weer mooi, met de cruisecontrol aan rijden we hier door heen, en op een enkel plaatsje na, waar altijd wel weer een kerk staat, zijn we kilometers lang de enigen op de weg.
Opeens lezen we in het dashboard dat spoedig de olie ververst moet worden, hmmm nu al, er staat nog geen 7000 miles op de teller, toch morgen maar even langs Dollar, om te checken.

Rond een uur of vijf komen we bij een aantal hotels aan, we kiezen het Holiday Inn en krijgen een mooie kamer met heerlijke bedden. De jongens huren een film op de tv en Aletta en ik gaan naar de Wal*Mart aan de overkant en Aletta koopt daar van haar zelfverdiende geld de felbegeerde Ipod Touch. Ik geloof dat ze nog nooit zo blij geweest is, en wat meneer Apple er meegedaan heeft weet ik niet maar vanaf het moment dat het doosje open is zit dat ding vastgegroeid aan afwisselend oor of hand.

‘s Avonds hebben we geen zin meer, de chips van ‘s middags in de auto ligt nog zwaar op de maag, maar we moeten toch wat eten en rijden even naar McDonalds. In Nederland vind ik er al niet zoveel aan (sorry R als je dit leest) maar hier in de VS zijn het helemaal kille, ongezellige, rommelige zaken. Wat mij betreft, maar ik ben niet alleen :), was dit de eerste en gelijk de laatste keer.

Maar al met al hadden we een mooie dag achter de rug, morgen weer een waarvan we nog niet precies weten wat we gaan doen.

* 28 juli Lake City – Panama City Beach

2010-07-28T09:26:00.000-07:00

Gelijk voor ik het vergeet: iedereen weer hartelijk bedankt voor de berichtjes, altijd weer leuk om te lezen.

En nog een mededeling van huishoudelijke aard: automatisch op de hoogte gehouden worden als er een nieuwe dag gepubliceerd is, ik ben namelijk niet zo punctueel :) , kan door door een (lege) e-mail te sturen naar update-subscribe@diazmadrid.nl

Maar nu weer verder met het verslag.

Als we de volgende dag wakker worden voelt Aletta zich gelukkig weer beter, de slaap en de paracetamol hebben hun werk gedaan. Wat het was weten we niet, misschien te veel gepeddeld met haar handen.

Voor vandaag staat er niets gepland, eerst maar eens ontbijten bij de IHOP. Als we binnenkomen zien we de jongen die ons gisteren incheckte in het hotel nu als kelner in de bediening. Ik denk dan gelijk “in Amerika is het niet altijd zo goed geregeld als bij ons en moet je soms wel 2 (of zelfs 3) jobs hebben om rond te kunnen komen”. Aletta vindt het niet zo bijzonder, zij heeft tenslotte ook twee banen, vakkenvullen bij AH en de krant rondbrengen op zondag, zegt ze. Tja dat is ook weer waar.

We waren gebleven bij het ontbijt, nou dat smaakte prima, ondertussen bespreken we waar we naar toe gaan vandaag. De kinderen willen graag zo ver mogelijk rijden, dat vinden ze leuk. Na nog even fitnessen en zwemmen bij het hotel pakken we de spullen in en stellen de GPS in op Pensacola, zo’n 300 miles, en zien wel waar we uitkomen.

Over de I-10 gaan we richting Tallahassee, we rijden door een mooie omgeving en genieten van het landschap. Na zo’n 2,5 uur gaan we de snelweg af naar Torreya State park. Ik had namelijk gelezen dat er daar een mooi uitzichtspunt zou zijn De weg er naar toe is ontzettend mooi, af en toe een ranch en verder lijkt het wel alsof we alleen op de wereld zijn.

Bij het park aangekomen droppen we 3 dollar fee in de box en rijden verder, het is er uitgestorven. Je kunt er verschillende hikes doen, maar daar hebben we geen zin in, veel te warm en geen tijd. We rijden (een klein stukje) tot het eind en parkeren de auto.

We lopen het grasveld op naar het Gregory House, een “plantation home” dat in Ocheese stond, aan de andere kant van de rivier, en ooit het middelpunt was van een de grootste katoenplantage van Calhoun’s County. Tijdens de burgeroorlog (1861-1865) werd het regelmatig bezocht door Confederate troops, troepen van de afgescheiden zuidelijke staten.

In de jaren dertig toen het Torreya park werd ontwikkeld vatte men het plan op het inmiddels vervallen huis hier op een hoge cliff te plaatsen en op te knappen. Achter het huis, zie je in de diepte de Apalachicola Rivier en de Calhoun en Jackson Counties erachter. We drinken hier wat en Prospero maakt van de gelegenheid gebruik om even een sigaretje te roken. Na deze korte stop besluiten we binnendoor naar Panama City Beach te rijden.

De omgeving blijft mooi en we rijden door stille, soms bijna verlaten plaatsje, met soms schitterende huizen en dan weer vervallen troep, huizen en gebouwen, waarvan het net lijkt alsof men er zo in een keer is vertrokken en alles gewoon heeft laten staan met de auto nog voor de deur. Het heeft iets “ghosttownachtigs”. Hoe dichter we bij de kust komen hoe drukker het wordt.

In Panama City Beach aangekomen rijden we eerst naar het Beachbomber hotel en vragen de prijs. $139 per nacht uitzicht op zee, vervolgens rijden we naar Sandpiper Beacon Beach hotel, met Roomsavercoupon $119, maar geen internet en het is een hoekkamer deels zeezicht. We kijken nog even verder, keuze zat, het is een aan een aaneenschakeling van hotels, appartementen en huizen voor de verhuur langs de kust. We stoppen bij Palmetto Inns en Suites, het ziet er goed, de kamer kost $129. We nemen deze kamer. We krijgen een mooie, ontzettend ruime kamer met balkon op de 5e verdieping. Heerlijk.

We kleden ons om en gaan lekker naar het zwembad, van het zwembad loop je zo het strand op, er is hier trouwens niets te merken van de “oil spill”, had wel gelezen dat er een paar weken geleden teerballetjes op het strand gevonden waren. Dat is opgeruimd en het strand wordt dagelijks in de gaten gehouden. De jongens gaan de zee nog in, het waait hier flink en de golven zijn lekker hoog. Aletta en ik houden het snel voor gezien, er drijft allemaal groen “slappe sla” in en dat vinden wij niks. Maar zo bij het zwembad met een boekje kom je de middag ook wel door hoor. Geen enkel probleem.

‘s Avonds rijden we naar Longhorn, daar hadden we vorig jaar voor het eerst gegeten, smaakte toen heerlijk maar was zoveel dat we de helft hadden meegenomen en later aan een zwerver hadden gegeven. Om nu niet weer naar een zwerver op zoek te hoeven besluiten we geen voorgerecht te nemen, en kiezen we bewust een half rack spareribs, Prospero gaat trouwens voor biefstuk met aardappelpuree. Het is allemaal weer erg lekker en de hoeveelheid is meer dan genoeg.

Inmiddels is het half tien als we terugkomen, we zitten nog even op het balkon en gaan tegen tienen naar bed. Best vroeg maar we zijn alle vier moe en vallen zo in slaap.

* 27 juli Gainesville – Lake City

2010-07-27T01:59:00.000-07:00

Na een lekker lange nacht en een goed ontbijt én nog even lekker gezeten te hebben bij het zwembad verlaten we dit fijne hotel en gaan op weg naar Icetucknee State Park, ik had gelezen dat je daar (net als in Kelly Park) banden kunt huren om te “tuben”.

In Fort White, vlakbij het park zien we al verschillende punten waar je banden, bootjes en luchtbedden kunt huren, maar eerst rijden we even naar de ingang om te vragen wat het verschil tussen de Noord en Zuid ingang is. Het blijkt dat de “dobbertocht” in Noord 4 uur duurt, en bij de zuid ingang zo’n 1,5 2 uur, dat vinden we wel wel genoeg en besluiten we hier naar binnen te gaan. Er zijn trouwens ook inmates aan het werk, als we nou toch eens Wentworth Miller tegen zouden komen ;-)

Eerst rijden we nog even terug om footlongs bij Subway te kopen voor tussen de middag en om de banden te huren.

Bij Buffalo Joe’s kiezen we een bootje en een luchtbed met “rugleuning”, vakkundig worden ze op het dak vastgebonden zodat we er mee de weg op kunnen naar het park.

Op het parkeerterrein aangekomen pakken we onze spullen en lopen naar het trammetje en daar blijkt dat we toch een verkeerde voorstelling hebben van het tuben. We mogen namelijk niets meenemen, het trammetje brengt je naar het beginpunt en vanaf daar drijf je de rivier af, je komt dus niet meer terug bij het startpunt. Je moet met z’n allen tegelijk gaan tuben, er kan niet iemand bij de spullen blijven. Er zijn geen lockers o.i.d, dus moeten we óf de waardevolle spullen meenemen óf in de auto achterlaten. We besluiten maar het laatste te doen, wel een beetje eng, maar paspoorten, geld en creditcards laten goed verstopt achter, alleen de autosleutels en een klein cameraatje (waarvan later bleek dat de batterij bijna op was, dus weinig foto’s deze keer) nemen we mee.

De tram brengt ons naar het startpunt waar we op- instappen, ik blijf lekker in het bootje, mij te eng weet niet wat er allemaal in het water leeft, Aletta ligt prins(es)heerlijk op het groene luchtbedje en Prospero en Leandro variëren, dan weer in/op boot/luchtbed dan weer zwemmen. Het is echt schitterend, het gaat niet snel, maar het is heel mooi, alsof je door het oerwoud vaart. Hier vermaken we ons hier een paar uur, en aan het eind van de tocht laat je de gehuurde spullen achter, worden door het verhuurbedrijf opgehaald en het trammetje brengt je weer terug naar de auto.

Alles zit gelukkig nog in de auto en hoeven we niet terug naar Nederland. We rijden nog naar de Noord Ingang en zwemmen in de Blue Hole Spring, maar ook hier kun je niet echt lekker zitten.

Ondertussen loopt het tegen vijven en vinden we het wel mooi geweest voor vandaag. We gaan op zoek naar een hotel, we kiezen er voor om naar Lake City te rijden. We rijden door een super mooie omgeving naar onze bestemming, zelfs nog een paar mile over een dirtroad, lekker mul zand waarin we onze wielen voelen wegglippen, geen mens te bekennen, onze tank is bijna leeg, ik zie m’n geest alweer dwalen. Maar ook dit komt weer goed, er komt weer een asfalt weg en een tankstation is ook in zicht.

In Lake City halen we opnieuw het roomsaver boekje te voorschijn en nemen we het Best Western hotel, nu voor $56.

Aletta voelt zich helemaal niet lekker, heeft opeens erge pijn in haar armen en gaat op bed liggen in de hoop wat te kunnen slapen. Dit lukt, Prospero blijft bij haar en ik ga met Leandro nog naar het zwembad.

We hadden bedacht vanavond ergens wat te gaan eten maar als Aletta wakker wordt voelt ze zich nog steeds niet lekker, en heeft geen zin de deur uit te gaan. We gaan wel wat halen.

Leandro en ik pakken de auto en gaan op zoek naar Taco Bell, hier halen we lekkere crunchy Taco’s die we in de kamer opeten.

We kijken nog wat tv en gaan slapen.

* 26 juli Mount Dora - Gainesville

2010-07-26T01:59:00.000-07:00

Ongewild houd ik me aan het Nederlandse ritme en ben om 07.30 uur wakker, pas 01.30 uur hier, en wat ik ook probeer slapen lukt niet meer. Dat heb ik nou altijd, de rest van de familie nog ver weg in dromenland maar ik klaarwakker. Dan maar aan het weblog. Ik typ het verslagje en heb ondertussen nog even mailcontact met m’n collega.

Tegen zessen begint de rest ook te draaien in bed en wordt wakker, we beginnen deze keer de ochtend muzikaal, en zingen uit volle borst “happy birthday” voor Prospero.

We testen de douche uit en kleden ons aan, ontbijt is hier inbegrepen maar Prospero wil graag naar Denny’s (en hij is tenslotte jarig) dus halen we even een kop koffie en jus d’orange en drinken dit in de gazebo op en genieten even van dit mooie plekje. We blijven wel op onze hoede en houden het water goed in de gaten want er staat een bord “don’t feed the alligators” nu zal dat allemaal we loslopen met ons, beren zien we namelijk ook nooit.

Hierna pakken we de auto en rijden naar Denny’s, de eerste Grand Slam smaakt weer prima. Terug bij het hotel gaan Aletta en Leandro nog lekker zwemmen en reorganiseren Prospero en ik de koffers.

Hierna rijden we het stadje Mount Dora in, een van de mooiste Victoriaanse nederzettingen van Florida. We halen bij de touristinfo een kaartje en rijden een stukje van de historic route, in het centrum parkeren we de auto en lopen een rondje. Het is wel duidelijk te merken dat het maandagochtend is, veel is nog gesloten en het is erg rustig.

Daarna staat een bezoekje aan Wal*Mart op het program, de broodnodige boodschappen worden ingeslagen en de koeltas (deze keer geen box) wordt gevuld.

We gaan op weg naar Ocala National Forest, het grootste zandpijnbos ter wereld, in dit bos liggen een aantal springs (natuurlijke bronnen). Wij gaan naar Juniper Springs, sinds de jaren dertig komen hier al mensen om lekker te ontspannen en te zwemmen en dat gaan wij vandaag ook maar eens uitproberen. We vermaken ons prima en eten onze meegebrachte broodjes en fruit aan een van de vele picknicktafels in het park.

Rond een uur of vier houden we het voor gezien, pakken onze spullen en gaan op weg naar Gainesville, we rijden de scenic route door het bos richting Palatka en vandaar gaan we naar Gainesville.

‘s Morgens hebben we bij Denny’s een Roomsaver couponboekje meegenomen, hierin staat o.a. het Best Western hotel voor $49 per kamer, we gaan maar eens kijken of daar nog iets vrij is. Het hotel ligt langs de snelweg I-75 maar dat is niet te zien het ligt heel mooi in het groen. Er is nog een kamer vrij en we kunnen de bon gebruiken, het is zelfs inclusief ontbijt. Geen geld vinden wij voor een mooi hotel met een heerlijk zwembad. Het is er zo lekker dat ik op een ligbedje daar in slaap val. Als we tegen achten terug gaan naar de kamer ligt Prospero te slapen. We moeten eigenlijk nog eten maar hebben alle vier geen honger, en we zijn moe, we gaan even op bed liggen en zien nog wel of we de deur nog uit gaan. We kijken nog wat tv en vallen in slaap tot …. jawel de volgende ochtend. De jetlag eist z’n tol, en dat nog wel op Prospero’s verjaardag, we zouden ergens lekker gaan eten. Nou ja dat halen we een andere keer wel in.

* 25 juli Amsterdam - Orlando

2010-07-25T03:32:00.000-07:00

United heeft sinds enige tijd nieuwe bagageregel, voorheen mocht je p.p. 2 koffers mee nu nu nog maar een, voor een tweede betaal je 50 dollar extra. Met het oog op deze nieuw regel en ons zelfkennende, 1 koffer p.p. heen geen probleem maar terug redden we dat nooit, hebben we nu heel slim, vinden we zelf, de koffers gepakt.

We hebben nu twee volle koffers mee plus een grote lege reistas met daarin nog 2 lege kleinere trolleys, die we op de terugweg als extra handbagage gebruiken.(dat mag dan weer wel van United) .

Omdat we thuis al hebben ingecheckt kunnen we gelijk aansluiten in de bagage-drop off rij, we zijn snel aan de beurt maar worden geholpen door iemand die er die dag niet veel zin in had, ze zij geen boe of bah. Maar daar laten we onze dag niet door verpesten hoor.

Hierna heb ik de rest van het gezin even m’n nieuwe werkplek laten zien, daar waren ze zeer over te spreken, veel lichter, mooiere gangen, een gezellig kantoor en een schitterend uitzicht, was hun conclusie.

Daarna naar beneden naar de paspoortcontrole, verliep ook allemaal vlot, we hebben nog wat geshopt, de nieuwe “huiskamers” bekeken op de Holland Boulevard, en toen was het alweer tijd om naar de de gate te gaan.

“Ja we hebben het zelf ingepakt, het zijn onze eigen spullen, we hebben niets geleend” en nog een paar van dat soort antwoorden op de vragen van security en we mochten door de bodyscan.

Vrij snel startte het boarden en zaten we in onze economy plus stoelen, lekker veel ruimte, scheelt toch echt wel. Over de vlucht verder valt niet veel bijzonders te vertellen, verliep voorspoedig, het eten was, as usual chicken or pasta, Prospero heeft bijna de hele vlucht geslapen, de kinderen vermaakten zich met de films, muziek en nintendo en zelf heb ik lekker zitten luistern naar boek van René Appel en podcasts van radio 538.

Met iets vertraging en hele donkere lucht landden we in Washington, na de gebruikelijke foto’s van vingers en gezicht, en een hoeveelheid aan gestempel waren we weer goedbevonden en mochten we naar binnen. Zelf bagage opgehaald en gedropt voor volgende vlucht, securitycheck, ik piep weer eens, maar mag me na handmatige fouillering gelukkig weer bij de rest aansluiten en dan gaan we op weg naar onze volgende gate D29. Dat is nog een heel eind lopen, maar wel lekker na die lange zit, en Prospero gaat steeds sneller want naast gate D29 is de smoking area, alsof ze het hier bij de gateplanning wisten. :)

Overal staan oplaadzuilen, echt handig, we moeten toch nog een half uur wacht en hangen de DSi XL en mobiel aan het stroom. Ondertussen was het keihard gaan regenen en onweren waardoor er kort een afhandelingsverbod op het platform gold, we worden gewaarschuwd voor eventuele vertraging.

Gelukkig klaart het op en vertrekken we gewoon op tijd. Dit is een kort vluchtje, 2 uurtjes, dat lichtelijk verpest wordt door een hele drukke Belgische familie die achter ons zit met 3 kleine kinderen, die keihard schreeuwen, rennen en tegen onze stoelen aanbeuken. (daar heb ik natuurlijk wel wat gezegd, je kan kinderen toch leren, even rennen, even druk maar nu stil zitten, er zijn nog meer mensen aan boord). En tot overmaat van ramp heeft de vader nog nooit van deodorant gehoord en elke keer als hij met z’m armen wiebelt, komen er vieze luchten langs. Bah.

Maar ook hier laten we ons goede humeur niet verpesten.

Precies op tijd (19.00) komen we in Orlando aan, nemen de monorail en pikken onze bagage op. Vorige week heb ik ons nog snel als Dollar Expresslid aangemeld, dus we gaan nu checken of het werkt. We slaan de autoverhuurbalies in de hal over, daar staan lekkere rijen, en stiefelen gelijk af op de expressbalie in de garage. Hier houd ik me van de domme – wist namelijk al dat American Vacations onze reservering niet aan ons dollarexpressaccount had kunnen koppelen, omdat we via het reisbureau een special tarief hebben – dus dat koppelen moest de Dollar-mevrouw doen. De coupon voor de upgrade werkte helaas niet, dat gold alleen voor “normale” auto’s zei zij, niet voor SUV’s. Ook konden we niet kiezen, maar kregen we de sleutels mee van een witte Ford Escape, met 6000 miles op de teller. Maar helemaal prima hoor, ophalen bij Expressbalie werkte prima, 40 minuten na landen reden we de garage uit.

De GPS was nog even satellieten aan het zoeken, dus we deden maar wat op goed geluk en kozen we een richting, al snel bleek dat we goed zaten. In een klein uurtje kwamen we aan bij ons hotel in Mount Dora. Inmiddels waren allemaal wel een beetje aan het instorten, het was ook al bijna 03.00 uur in Nederland, toch waren we een beetje misselijk van de honger, het laatst hadden we een broodje gegeten in het vliegtuig naar Washington.

We gooiden onze bagage in de kamer en reden naar Perkins. Daar werden door een aardige een serveerster geholpen, maar terwijl wij dachten schiet nou eens op met die kaart, begon ze een heel verhaal en vroeg waar we vandaan kwamen. Op ons antwoord Holland volgde “ah the UK” , nouja nevermind laten we het maar op Europe houden dan, ze was wel heel vriendelijk en het eten stond binnen een mum van tijd op tafel.

Na dit flitsende bezoekje terug naar de kamer, de gebruikelijke sanitaire handelingen en we stortten ons “te’ bed.

* Nog maar een weekje (18jul)

2010-07-03T13:02:00.000-07:00

Begin blog

En nu gaat het opeens snel, vandaag over een week zitten we in het vliegtuig.

Vorige week de reisbescheiden ontvangen van American Vacations, de eerste keer dat we daar geboekt hebben. Gewoonlijk boek ik alles zelf los, maar dit keer was het moeilijk goedkope tickets te vinden en American Vacations kwam met een goeie "alles in 1 deal", waardoor we nu 1 week villa + 3,5 week een midsize SUV + 4 vliegtickets voor de prijs hebben waar ik alleen tickets voor kon vinden.

Toen we de adresgegevens eenmaal hadden moesten we natuurlijk gelijk kijken hoe "onze villa" eruit ziet en dit is 'm dan.

Gisteren ook nog snel ons aangemeld bij Dollar Express dan hoeven we niet meer in de rij voor de autoverhuurbalie en kunnen we zo doorlopen naar de garage om de auto op te halen. Ook de coupon voor de gratis update gaat natuurlijk mee.

Via Anita werd ik attent gemaakt op een Duitse website waar goede aanbieding voor Universal tickets te scoren was. Omdat ik zo laat ben met alles maar even gebeld met Berlijn, uitgelegd dat we volgende week al vertrekken, nu zorgen ze ervoor dat de kaartjes (2 Park Bonus tickets voor 99 euro p.p.) opgehaald kunnen worden bij de servicedesk in het park zelf. Sehr nette Service, een site om te onthouden.

* Rondje Sunshine State

2010-07-02T19:59:00.000-07:00

Van de 13 potten Skippy is er nog maar één over waarvan de bodem in zicht is, de Bath and Body Works lotion is nagenoeg opgesmeerd en leeggespoten en alle ziplockzakjes zijn ook op, goede reden vinden wij om weer de grote plas over te steken.

Dit keer blijven we dicht bij "huis" en bezoeken alleen Florida. We vliegen met United Airlines naar Washington en stappen daar over op de vlucht naar Orlando. Hier halen we de auto op en rijden dan van Orlando naar Mount Dora, waar we 's nachts zullen slapen. Van hier uit gaan we eerst een kleine week een rondje Noord Florida doen, om 31 juli terug te komen in Orlando.

Voor de eerste keer zitten we dan een week in een villa, tot nu toe verbleven we steeds in hotels, maar dit moeten we ook maar eens ervaren, iedereen is altijd zó enthousiast. Na dit weekje verkassen we nog 3 dagen naar het Royal Pacific Hotel, dit is intussen vaste prik geworden. Een heerlijk hotel op het Universal terrein waarbij je als hotelgast alle fastlanes van Islands of Adventures en Universal Studios kunt gebruiken.

Na deze dagen zakken we naar beneden, doen waarschijnlijk Key West nog aan om de vakantie in Miami af te sluiten.